Over dit onderzoek

Edgard Eeckman is doctoraatstudent aan de Vrije Universiteit Brussel en doet een onderzoek naar hoe het is om patiënt te worden en te zijn. Het doctoraatsonderzoek startte in 2009 en duurt 6 jaar. Zijn onderzoek bestaat uit vier grote onderdelen:
o een internetenquête: die is achter de rug en meer dan 3.000 mensen namen deel,
o de observatie van patiënt-huisartsconsultaties: dat is achter de rug en de analyse ervan loopt,
o drie groepsgesprekken met patiënten en mensen die zich als gezond beschouwen (eind november 2014),
o twee gedachtewisselingen over de resultaten met huisartsen (maart 2015).

Edgard verzamelt doorlopend ook getuigenissen en spontane reacties van mensen die ineens ziek worden of al een tijd ziek zijn. Alle reacties zijn welkom. Deze blog is een onderdeel van de onderzoeksmethodologie.

Getuig van je ervaring met onze gezondheidszorg. Je helpt het onderzoek als je kort ook wat over jezelf toevoegt aan je commentaar. Je geslacht, leeftijd, woonplaats, of je kinderen hebt (en hoe oud die zijn), of je samenwoont of getrouwd bent, wat voort job je doet (arbeider, bediende, kader, …) en de aard van je gezondheidsprobleem.
Je naam vermelden mag, maar hoeft niet, en ook je emailadres vermelden is geen verplichting. Je kan dus als je wil helemaal anoniem reageren.

Je helpt het onderzoek uiteraard ook als je het adres van deze blog doorgeeft aan anderen en hen oproept om ook te reageren.

Advertenties

Een reactie op Over dit onderzoek

  1. walter schudel zegt:

    God in den hemel – voor alle duidelijkheid, dit is niet voor jou bedoeld, Edgard, het is eerder een uitroep van onmacht en verbazing – wat moet ik hiermee?
    Ten eerste, en daar word ik toch wel een beetje serieus nerveus van, is dit de eerste keer dat ik op (in?) een blog zit/schrijf. Ik weet amper wat het is. Ben ik nu wereldwijd traceerbaar?
    Ten tweede, ben ik wel een patiënt? Ja, ik heb wel eens wat, zelfs een chronische aandoening. Wat dat aangaat ben ik dus nooit alleen. Ik heb ook een okkasie kruisband en ik kom een miniscus te kort. Zoveel ik kan, en zonder te stoefen, het lukt mij aardig, negeer ik deze zaken. Ze zijn er dus niet. Niet! Voilà.
    Maar inderdaad, wij allen worden ouder en ouder. Op mijn vijftigste kon ik daar nog goed mee lachen. Je steekt dan lichamelijk nog goed ineen, je denkt een soort wijsheid uit levenservaring te hebben, kortom: het gaat goed. Op je vijfenzestigste is het al een stuk minder. Als ambtenaar wordt je buiten geshot. Gedaan, je bent nu oud en dus out.
    Ik ben nu 67 en patiënt van het leven. Wat is belachelijker: eraan toegeven, gaan petanquen en bridgen in een seniorenclub, of je ertegen verzetten?
    Dus, beste Erdard, mijn voornaamste ziekte is oud worden, stram en stijf, traag, vergeetachtig. En daar zou je, om optimaal gelukkig te zijn, dus van moeten genieten.
    Ik weet dat ik zal verliezen, maar ik geef me niet zonder slag of stoot gewonnen.

    Beste groeten, Walter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s